De herfst is een bijzonder jaargetijde. Hardvochtige, striemende regen of juist heerlijk warme, bijna zomerse dagen met bladeren in een heel scala aan kleuren van geel tot oranje naar groen, bruin of soms zelf paars. Dagen om je nog even heerlijk aan te warmen, maar ook dagen om alvast voorzichtig een beetje naar binnen te keren. Zoals de herfst dat van ons vraagt. Klaarmaken voor de koude winter, zorgen dat overbodige dingen losgelaten kunnen worden en zorgen dat alles oké is in het lijf om de winter goed door te komen. De dieren maken een verzameling aan eten, vliegen naar warmere oorden en wij mensen? Wij draven gewoon door van agendapunt naar agendapunt en van deadline naar deadline. Of toch niet? 

Maken we tijd om stil te staan bij wat ons in de schoot geworpen wordt?

Zelf probeer ik de laatste (warme) zonnestralen zoveel mogelijk mee te pikken en moet ik stiekem glimlachen als ik zie hoeveel grote en kleine kinderen zich verzamelen onder de grote oude kastanjeboom bij ons een eindje verderop om wilde kastanjes te zoeken (ook wel Paardenkastanje genoemd). Jaszakken en tasjes vol met die ruwe bolsters en hun rondere pitten. Zelf verzamelde ik er ook al een heleboel met onze kinderen en een buurmeisje voor een herfstbak, maar ook om op school mee te kunnen knutselen. Met een beetje fantasie (èn veel goede lijm) kun je er zo een aantal bosbewoners mee maken. 

Maken we tijd om te spelen?

Ook de eeuwenoude rode paddenstoel, beter bekend als de vliegenzwam, spreekt tot de verbeelding als ze met hun mooie knalrode hoedjes boven het gras uitpiepen, beschut door een dikke boom of stiekem ergens in de wal van een sloot. Ik vergeet nooit dat we een boswandeling maakten met een paar van onze buurjongetjes en dat ze niet in kabouters geloofden. Nee, hoor die bestaan niet! Totdat we plotseling midden in het bos een soort ‘dorpje’ van vliegenzwammen tegenkwamen.. Ja, paddenstoelen! Dáár wonen de kabouters in, gilden ze. Ik moest mijn best doen om niet heel hard te gaan lachen en knikte snel: Ja, daar wonen ze vast in.. Denken jullie niet? 

Blijft toch magisch hè?

Zoals elk jaargetijde natuurlijk zijn of haar eigen thema heeft, heeft de Herfst in mijn ogen wel het thema van loslaten..
De natuur laat het blad gaan en laat los wat niet meer nodig is. Doen wij mensen dat ook? Laten we ook los wat ons niet langer dient? Of houden we eigenwijs vast – soms tegen beter weten in – en laten we pas los als het echt niet anders kan? Soms is er geen ontkomen aan, zoals bij een overlijden. Maar soms, zeggen we wel dat we losgelaten hebben, maar blijft het stiekem op de achtergrond nog aanwezig. Is er ergens in jouw kelder of op jouw zolder nog een klein lampje dat brandt boven een doos met: nog niet opgeklaard? Nog iets wat jij jouw volledige liefdevolle aandacht mag geven, voordat je het echt loslaat? Een mooie metafoor hierbij is altijd de wensballon, die je zowel ‘positief’ als ‘negatief’ in zou kunnen zetten. Een wens laat je opstijgen immers, maar je zou ook alle dingen die je los wilt laten op kunnen schrijven en die dan met de noorderzon laten vertrekken uit jouw leven.. 

Volgen we ons eigen pad? Of volgen we de ‘meute’ ?

Binnen de beeldende therapie hebben we hier nog wel meer varianten op: schrijf een brief en verbrand hem, maak een kleiwerkstuk en sla hem stuk of stop iets in een kistje en bewaar het. Keuzes genoeg, maar alles start bij de keuze om iets echt los te kunnen laten. 
En soms.. Lukt het je gewoon alleen nog even niet. Dan is er tijd nodig om het te laten slijten of heb je de hulp van een ander nodig om je de nog ontbrekende inzichten te brengen, die maken dat je het makkelijker los kunt laten.. Als ik voor mezelf spreek, ben ik niet altijd een held in het loslaten van dingen, maar ik word er met de jaren wel beter in merk ik. Tijdens een stage als beeldend therapeute op een dagbehandeling woonde ik bij een oudere vrouw (hospita) en die zei: ‘Als je alles onthouden wilt, krijg je een kop als een muziektent’. Daar moest ik toen hard om lachen, maar onderhand weet ik dat het ook bittere ernst is. Er zijn genoeg mooie dingen en minder mooie dingen in het verleden en wij mensen hebben over het algemeen de neiging om te blijven hangen in de vervelende dingen. Of nou ja, dat heb ik zelf in ieder geval. En toch is ‘that what’s keeping you down’.. Dus reden te meer om het wel los te laten..

Bladeren verkleuren en worden stuk voor stuk losgelaten..

Heb jij al lezende al een idee over wat voor dingen dit bij jou zelf zou kunnen gaan? Staat er bij jou op zolder ook nog iets te wachten? Iets waarmee je aan de gang mag? Halverwege de zomervakantie begon er bij mij van alles te kriebelen. Oeh, zal ik dit najaar dit gaan doen of dat gaan op pakken? Een nieuwe studie? Een master volgen.. Een cursus een workshop. Nee, overal kwam hetzelfde antwoord op. Ik besloot terug te gaan naar de basis en ‘op te ruimen’ en te ordenen in mijn archieven, mijn praktijk, maar ook in mijn lijf en in mijn geest. De tijd was er rijp voor. Niet meer, maar anders vasthouden en meer nog, dingen echt L O S laten.. Kon ik dat? Dat was een beproeving op zich, maar ik ben die uitdaging wel aangegaan. 

Een eik staat bekend om z’n gastvrije karakter voor allerlei insecten en diertjes. Een prachtig symbool, maar zelfs voor de eik is het tijd om af en toe op te ruimen..

Wat wil jij loslaten? Wat sleep jij al langere tijd met je mee?

What is dragging you down? Zomaar wat vragen om over te mijmeren deze herfst.. En daaronder nog: wil je het eigenlijk wel loslaten? Of dient het je nog ergens toe? 🙂 Het grappige is dat de natuur ons laat zien hoe het moet. Al die paddenstoelen zijn namelijk de opruimers van de natuur.

Het is Herfst, hup opruimen!

Als je stil wordt en je niet omringt met weer een nieuwe uitdaging/deadline/horde of finish, dan hoor je heel zachtjes een idee of een wens die je al heel lang bij je hebt. Ik heb besloten om daar deze herfst EINDELIJK eens naar te gaan luisteren.. Maar eerst? Zal ik naar de spreekwoordelijke zolder lopen om nog een aantal dozen met ‘unfinished business’ op te gaan ruimen. Zodat er ruimte in mijn lijf, huis en geest komt voor iets nieuws.. Wie weet kan ik daarover in de Lente meer vertellen, want dat past weer bij het volgende jaargetijde..

Hartelijke groet,
Gerie de Weerd. 

NB. Rijkelijk laat geplaatst, maar ik was druk bezig met opruimen en loslaten van unfinished business, haha!

Bedankt voor het lezen! Fijne dag !!