Het is weer zover. 21 maart, de start van de lente! Na de lange wintermaanden, (dit jaar wel hééél toepasselijk) komt er dan weer wat moois naar boven. Na het donkere komt weer licht, nadat het leek alsof alles ‘dood’ was, ontkiemt er toch weer een prachtig plantje en laten de eerst bloemetjes hun kopjes weer zien. De sneeuwklokjes zijn er alweer even, de hazelaar en de wilg zijn ook alweer volop bezig (dat kunnen mensen die last hebben van hooikoorts vast en zeker beamen) en als je goed om je heen kijkt is de natuur alweer druk bezig en aan de gang..

Wij mensen hebben daar ook weer zin in. Lekker bezig gaan, hoesten als je moet hoesten, niezen, omdat er stuifmeel in je neus dwarrelt en gewoon met een winkelkarretje door een tuincentrum kunnen om viooltjes te kopen of andere mooie bolletjes voor in die nu nog wat saaie wintertuin… Of gewoon even door de eerste de beste winkel slenteren om Paasflauwekul te kopen. Paashazen, Kippetjes, eieren (die trouwens ook symbool staan voor iets wat er nog aankomt, iets wat gaat ontluiken, maar daarover later meer.. )

We willen eruit, we willen naar buiten, we willen verbinden en bovenal (denk ik) willen we weer VRIJ zijn. Vrij als de vogels die nu al door de lucht scheren en ontluiken net als de meest prachtige bloemetjes die boven komen. (Let op; niet verder lezen als je C. ook beu bent, dan sla je dit volgende stukje gewoon even over.. : We zijn het zat om binnen te zitten, achter glas. In glas, voor glas, tussen glas. Alles is koud en soms ook nog zwart: laptop, muis, beeldscherm. We zijn de raampjes wel beu en willen naar buiten, daar waar de vogeltjes fluiten! Daar waar de zon ons verwarmd, daar waar je lekker een bakkie kunt doen op een terrasje of kunt picknicken in een park… )

Als ik zelf denk aan de lente, begint het meteen te kriebelen… Dan maak ik plannen voor onze (moes)tuin, dan wil ik met de bezem door het huis. Dan heb ik zin om ’s middags een kopje thee of koffie te drinken buiten, gewoon omdat het kan. Na de ‘energy-saving-modus’ van de winter, komt in de lente de tijd om te knallen, te ontspruiten en te ontluiken. Misschien wel heel letterlijk ONT-Luiken.. Weg met dat verstoppertje spelen in ons eigen huis, lekker naar buiten, de buitenwereld in. (Als je social media open doet, is dit ook ongeveer de samenvatting van alle meningen die daarop staan.. Alsjeblieft.. Waneer mogen we weer?!?!

Als je de betekenis van ontluiken opzoekt, kom je op het volgende:
Ontkiemen, Opbloeien, Openbloeien, Openen, Opengaan, Opluiken, Spruiten, Uitkomen, Zich ontsluiten & Zich ontwikkelen. Iets dat net begonnen is, iets dat groter en mooier wordt (bijv. een ontluikende liefde..) Mooi hè?

Bijzonder hè? In mijn ogen is dat nou precies waar we allemaal ontzettende behoefte hebben momenteel! Uit je schulpje komen en weer tevoorschijn schieten! Verbinden met elkaar en weer op zoek gaan naar elkaar, elkaar echt ont-moeten in plaats van dat eeuwige videobellen via Zoom, Facetime of Teams. We hopen natuurlijk met z’n allen dat dat ook heel gauw weer kan en mag… Zelf probeer ik niet zozeer mijn hoop op derden te vestigen, maar ga ik op zoek naar dingen die ik zelf Buiten kan gaan doen.

Plannen maken, erop uit gaan kan namelijk ook heel dichtbij huis. Maak eens een simpele schets en bedenk wat voor moois jij zou willen zaaien in het strookje naast jouw keuken- of woonkamerraam. Welke prachtige bloemen of planten krijgen daar een plek? Er zijn goede sites te vinden voor het bestellen van deze pracht en praal en ook een tuincentrum op de hoek heeft vast op de één of andere manier ingespeeld op deze maatregelen met een ophaalloket of iets in die geest.

Afgelopen week ging ik met een vriendin kijken bij een schaapskooi, iets waar ik zelf niet zo gauw op zou komen, om te kijken naar de pasgeboren nieuwe familieleden van de kudde. In allerlei bonte kleuren, lagen al die bolletjes schapenwol daar lekker te kauwen en te mekkeren. Ze verwachten niks, ze vinden het best, zolang ze maar op tijd hun natje en hun droogje hebben. En oké, ze vinden het fijn om dichtbij elkaar te zijn, dus wat dat betreft zijn wij niks anders!

Ik wil je uitnodigen, om na die lange maanden van opsluiting, jezelf weer wat ruimte te gunnen door naar buiten te gaan en uit die vier muren te stappen..

We kunnen onze hoop vestigen op de politiek, die alles zou moeten redden en hervormen, maar je kunt ook die hoop bij jouzelf zoeken.. In jouw achtertuin een schep in de grond zetten en van heel dichtbij op zoek gaan naar wat voor moois er toch nog is, in deze gekke, maar toch ook wel weer interessante wereld!

Kortom: Leve de Lente!
Ik wens je veel mooie ont-luikende momenten toe en veel zonnestralen op uw of jouw pad!

Met vriendelijke groet,
Gerie de Weerd-de Boer.

PS. Over ontluikende ideeën gesproken, wie weet volgt er binnenkort weer een Tree Therapie Workshop!!