Niemand zal ontkennen dat deze tijd van Corona een bijzondere periode (geweest) is. Er zijn mensen opgebloeid, nieuwe ideeën hebben zich ontvouwd, nieuwe initiatieven zijn ontplooid en nog veel meer moois, maar er was ook bittere eenzaamheid en wanhoop. Vandaag de dag ontstaat er steeds meer onvrede over de naleving van de corona regels en eigenlijk.. Zijn we wel weer toe aan het ‘normale’ leven.

Voor mijzelf viel deze periode precies samen met mijn zwangerschapsverlof. Of eigenlijk nog iets daarvoor, op de dag dat de deuren van de scholen eindelijk weer volledig opengingen, ging mijn deur juist dicht, omdat mijn verlof begon. Een beetje gek, maar stiekem toch ook eigenlijk wel prettig. In verwachting zijn was namelijk naast heel fijn ook af en toe wel spannend, omdat niemand eigenlijk echt goed wist hoe het nou voor een ongeboren kindje zou zijn of voor een zwangere moeder.

Begin juni ben ik bevallen van een gezonde dochter en inmiddels dient het einde van mijn verlof zich alweer aan. De tijd vliegt, ook al leek deze soms tergend langzaam vooruit te gaan (vooral op de momenten dat we aan het wachten waren op een versoepeling van de richtlijnen). Pas als ik naar mijn dochter kijk, besef ik dat we alweer bijna 3 maand verder zijn en zelfs bijna 5 maand verder dan de start van deze wereldwijde rollercoaster.

een vlinder (hier met pop) staat vaak symbool voor een veranderingsproces

Zoals in het vorige blog ook beschreven is, heb ik zelf al vrij snel besloten om uit mijn stoeltje van deze achtbaan te stappen. Ik hoefde niet vooraan te zitten om te horen wat er gezegd werd als er gesproken werd over nieuwe IC-gevallen of nieuwe besmettingen en ik zal eerlijk toegeven dat ik deze tactiek nog steeds toepas.

Net zoals een zwangerschap een heel proces is, is de uitbraak van dit virus ongetwijfeld voor veel mensen een eye-opener geweest. Voor mijzelf een inspiratiebron en voor u of jou misschien ook wel. De tijd leek letterlijk even stil te staan en onze wereld werd niet veel groter dan die van ons eigen huis… Onze woonkamer, ons appartement of ons tijdelijk thuis gefabriceerde kantoorkamertje..

Wat kwam je tegen? Wie kwam je tegen? Wat heb je misschien wel weggedaan? (Landelijk hebben tweedehandswinkels volgens mij nog nooit zoveel afgedankt materiaal ontvangen) Heb je ook iets teruggevonden, waarvan je de waarde nooit ingeschat hebt en wat je nu misschien wel mag oppoetsen? Wat heeft dit gekke virus jou gebracht?

Allemaal vragen om tijdens het mistroostige weer van de laatste dagen voor jouzelf over na te denken… Nog een paar:

Wie ben ik? En waar ben ik eigenlijk mee bezig?
Doe ik wel het werk waar ik gelukkig van word?
Ben ik het juiste pad in geslagen?

Afgelopen vakantie bezochten we een vlindertuin, waar we alle fasen van de metamorfose konden zien

Als ik dit zo voor mijzelf eens na ga, merk ik al gauw dat ik één ‘wens’ nog niet vervuld heb, waarover ik ook tijdens het backpacken (in 2013/2014) weleens geschreven heb. Mijn koers zal dan ook zijn, om dit dit najaar op te pakken. (Daarover hopelijk later meer 😊)

Voor nu brengt mij dit vooral inspiratie voor een nieuwe workshop dit najaar. En vanwege C… heb ik naast mijzelf maar voor 3 workshop deelnemers plek in mijn praktijk. (Bij veel interesse zal ik daar in november een moment aan toevoegen)

Lijkt jou dit wat?

Wil jij ook op zoek gaan naar wat C.. jou gebracht heeft? Of juist op zoek gaan naar datgene wat nog ligt te verstoffen in jouw boekenkast of op jouw zolder? Doe dan mee 😊

Geef je dan op via de app of mail, zodat we naar een geschikte datum kunnen zoeken in de maand oktober*.

Een hele mooie nazomer toegewenst!

Hartelijke groeten,
Gerie de Weerd-de Boer

van The Tree Therapie

*Deze maand werd vroeger ook wel de aarzelmaand genoemd, haha.
Maar… Aarzel niet, geef je op!